STRONA GŁÓWNA / NOWENNA JUBILEUSZOWA

NOWENNA JUBILEUSZOWA

Modlitwa za Ojczyznę
w setną rocznicę odzyskania niepodległości
i w roku beatyfikacji Sł. B. Hanny Chrzanowskiej

W roku 2018 przypada setna rocznica odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę. Główne uroczystości, związane z tym jubileuszem, będziemy przezywać w listopadzie, ale modlitwa dziękczynna za dar wolnej Ojczyzny oraz prośba o błogosławieństwo Boże dla niej, powinna być obecna we wszystkich miesiącach roku. Jej szczególnym wyrazem będzie „Jubileuszowa Nowenna”. Rozpocznie się ona w lutym, a zakończy w październiku.

Nowenna będzie najpierw dziękczynieniem za to, że Bóg dał naszemu narodowi licznych świętych i błogosławionych, którzy przyczyniali się do zachowania wiary w rodzinach i nieustannej odnowy ładu moralnego w życiu Polaków. Będziemy przywoływać wielkie postaci naszej historii umacniając się ich odwagą w dawaniu świadectwa Bogu i gorliwością w służbie ludziom. Odzyskanie niepodległości w 1918 roku było owocem wielorakich działań. Ważne były inicjatywy polityczne i militarne, ale nie mniej istotne znaczenie miała formacja duchowa, prowadzona przez Kościół w parafiach, sanktuariach i licznych wspólnotach apostolskich, które w tym czasie powstały.

Przeżywając nowennę będziemy również prosić Pana, aby zesłał na nas swego Ducha i odnowił oblicze ziemi. Pragniemy, aby Duch Praw-dy i Miłości przemieniał wszystkie sfery naszego życia osobistego, rodzinnego i społecznego. Modlitwa do Ducha Świętego będzie również nawiązaniem do programu duszpasterskiego Konferencji Episkopatu Polski na rok 2018, który jest określony słowami: „Jesteśmy na-pełnieni Duchem Świętym”.

„Jubileuszową Nowennę” będziemy przeżywać w bazylice katedralnej na Wawelu, a także w kościołach parafialnych i rektoralnych. Duszpasterze wraz z powierzoną im wspólnotą niech wybiorą stały termin tych miesięcznych spotkań. Bardzo proszę, aby w każdej parafii i w kościołach rektoralnych odprawić w wybranym dniu miesiąca „Mszę za Ojczyznę”. Przed Mszą lub po niej zaleca się odprawienie nabożeństw, a szczególnie modlitwy różańcowej i modlitwy do na-szych Świętych Patronów. Z tymi modlitewnymi wydarzeniami będą się łączyć inne spotkania o charakterze kulturalnym, naukowym i społecznym, podejmowane przez wspólnotę.

Przeżycia te będą pielęgnowaniem i rozwojem duchowym darów, jakimi hojnie zostaliśmy ubogaceni w minionym roku. Był to rok jubileuszu objawień fatimskich i gietrzwałdzkich, rocznicy koronacji obrazu Matki Bożej Częstochowskiej i innych pięknych wydarzeń. Niech więc nie słabnie modlitwa różańcowa, do której zostaliśmy wezwani i której szczególnym wyrazem był „Różaniec do Granic”. Nie zapominajmy o tym, że na nowo zawierzyliśmy swoje życie Niepokalanemu Sercu Maryi i że odnowiliśmy akt przyjęcia Chrystusa jako naszego Króla i Pana. W przeżyciu jubileuszu odzyskania niepodległości, będziemy się starać przenikać duchem Ewangelii wszystkie sfery naszego życia osobistego, rodzinnego i narodowego. W kolejnych miesiącach nowenny będziemy się modlić o postawę miłosierdzia wobec potrzebujących, o łaskę chrześcijańskiego świętowania niedzieli, o błogosławieństwo dla małżeństw i rodzin, o solidne wykonywanie pracy i godny odpoczynek, o szacunek dla życia i jego obronę, o wolność od na-łogów i uzależnień, o jedność i solidarność w naszej Ojczyźnie i w innych intencjach ważnych dla życia Kościoła i narodu. Niech „Jubileuszowa Nowenna” stanie się wspólną narodową modlitwą, przygotowującą nas do godnego przeżycia setnej rocznicy odzyskania nie-podległości przez naszą Ojczyznę.

Szczególnym wydarzeniem tego czasu będzie beatyfikacja Służebnicy Bożej Hanny Chrzanowskiej w dniu 28 kwietnia br. Jej mocna wiara, niezachwiana nadzieja i gorąca miłość do Boga oraz do ludzi, szczególnie chorych i samotnych, zachęca nas, abyśmy gorliwie dążyli do świętości.
Wydawnictwo św. Stanisława, biskupa i męczennika, prześle do pa-rafii pomoce do przeżycia „Jubileuszowej Nowenny” oraz przygotowania do beatyfikacji Hanny Chrzanowskiej. Bardzo proszę o podjęcie tych tematów we wszystkich parafiach i kościołach rektoralnych naszej archidiecezji.

+ Marek Jędraszewski
Arcybiskup Metropolita Krakowski

 

 

WRZESIEŃ – WYCHOWANIE I WYKSZTAŁCENIE

„Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”.
Ześlij, o Panie, swego Ducha, na profesorów i nauczycieli,
na studentów i uczniów, na uniwersytety i szkoły.
Daj wszystkim cierpliwość w poznawaniu prawdy
i gorliwość w dążeniu do świętości”.

Patron dnia nowenny – Św. Jan Kanty

Profesor Jan, którego kanonizacja odbyła się w 1767 roku, a więc przed upadkiem Rzeczypospolitej Szlacheckiej, należy do najbardziej znanych świętych polskich. To wyjątkowy patron, znakomicie wykształcony i zatroskany o wychowanie młodych pokoleń. Urodził się w parafii Kęty, dnia 24 czerwca 1390 roku. Pochodził z zamożnej rodziny mieszczańskiej Wacięgów; jego ojciec miał być nawet burmistrzem Żywca. Ukończył stojącą na dobrym poziomie szkołę w Kętach i w wieku 23 lat rozpoczął studia na Uniwersytecie Krakowskim na Wydziale Sztuk Wyzwolonych. Ok. 1420 roku przyjął świecenia kapłańskie i na prośbę Bożogrobców został kierownikiem szkoły klasztornej w Miechowie i tamtejszym kaznodzieją. Kopiował wówczas dzieła z przeszłości, szczególnie chętnie prace św. Augustyna, św. Tomasza z Akwinu oraz Arystotelesa. Od 1429 roku był wykładowcą na Uniwersytecie Krakowskim na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, pełniąc także funkcję dziekana Wydziału. Równoległe odbywał studia teologii, wieńcząc je stopniem magistra i podejmując w tym zakresie wykłady dla studentów. Otrzymał kanonię przy kościele św. Floriana w Krakowie i intratne probostwo w Olkuszu. Zrezygnował jednak z niego, gdyż był przekonany, iż nie może pobierać dochodów z funkcji, której nie mógł pełnić będąc profesorem krakowskiego Uniwersytetu. Był tytanem pracy, o czym świadczą do dziś jego rękopisy w liczbie ponad 18 tysięcy stron. Przepisał 28 zachowanych kodeksów, odkrywających skalę i wielkość jego zainteresowań naukowych i wielkie umiłowanie przezeń Kościoła. Kilkukrotnie pielgrzymował do Rzymu. Zasłynął z żarliwej pobożności eucharystycznej i szczególnej postawy miłosierdzia wobec ubogich. Zmarł w opinii świętości 24 grudnia 1473 roku i został pochowany w kościele św. Anny, gdzie do dziś odbierają cześć jego relikwie.

Kontekst historyczny okresu zaborów

W okresie narodowej niewoli szkolnictwo w zaborze rosyjskim i pruskim było poddane w drugiej połowie XIX w. potężnemu naciskowi rusyfikacji i germanizacji, natomiast w zaborze austriackim po germanizacyjnej fali w pierwszej połowie tego stulecia nastąpiła doba autonomii. Umożliwiła ona od lat siedemdziesiątych XIX w. rozwój polskiego szkolnictwa od szkół ludowych po uniwersytety w Krakowie i Lwowie. Do Galicji ściągali Polacy ze wszystkich ziem polskich dla zdobycia wiedzy i wyższego wykształcenia na polskich uniwersytetach. Tu odrodziła się polska nauka i swobodnie rozwijała się kultura narodowa. Działania wybitnych postaci Kościoła ukierunkowane były na podniesienie poziomu oświaty wśród ludności wsi i małych miasteczek oraz wychowanie i wykształcenie ubogich dzieci. I tak św. Józef Sebastian Pelczar jako profesor teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego przewodniczył Towarzystwu Oświaty Ludowej (1883-1899) i jego staraniem powstało ok. 600 czytelni z wypożyczalniami książek, które służyły edukacji, formacji religijnej i patriotycznej wielu Polaków w Galicji. Podobny charakter miało Towarzystwo Czytelni Ludowych, powstałe na początku lat siedemdziesiątych XIX w. w Wielkopolsce. Jego celem było zakładanie polskich bibliotek wiejskich. Do końca tego wieku zorganizowano przy dużej pomocy księży ponad 1000 takich bibliotek, które służyły podtrzymywaniu i rozwijaniu świadomości narodowej, wzmacnianiu wiary katolickiej Polaków oraz wychowaniu moralnemu. W Miejscu Piastowym (k. Krosna) młodzieżą zajmował się bł. Bronisław Markiewicz (1842-1912), gdzie od 1892 r. stworzył zakład opieki nad 2000 sierot z Galicji i Królestwa Kongresowego, troszcząc się o ich edukację, wychowanie i przygotowanie do samodzielnego życia. To dzieło kontynuowały powołane przezeń zgromadzenia Michalitów i Michalitek. Z kolei w Krakowie ks. Kazimierz Siemaszko (1847-1904) ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy od 1876 r. opiekował się osieroconymi oraz ubogimi chłopcami i dla nich założył ośrodek wychowawczy w 1882 r., poszerzony o szkołę powszechną, a także zorganizował dom opieki ufundowany przez ks. Aleksandra Lubomirskiego. W dzieło wykształcenia i wychowania dzieci oraz młodzieży angażowała się duża grupa księży społeczników. Do takich należał m. in. ks. Antoni Tyczyński (1856-1925), proboszcz w Albigowej (1886-1912) w diecezji przemyskiej, który założył tam szkoły: ludową, koszykarską (z pracownią) i gospodyń wiejskich, a także zorganizował czytelnię z wypożyczalnią książek w ramach Towarzystwa Oświaty Ludowej i utworzył Amatorski Zespół Teatralny, angażując w nim młodzież i dorosłych. Wielką batalię w obronie nauczania religii w języku ojczystym stoczyły polskie dzieci we Wrześni w 1901 r., a w pięć lat później strajk szkolny w tej sprawie objął całą Wielkopolskę (733 szkół). Bohaterskie dzieci z Wrześni wspierane przez swych rodziców, wikariusza tamtejszej parafii i katechetę ks. Jana Laskowskiego dały świadectwo ogromnego przywiązania do polskości i wiary katolickiej.

Myśli do homilii

  1. Słowo na temat czytań mszalnych.
  2. Trwamy w modlitwie dziękczynnej za dar odzyskania niepodległości naszej Ojczyzny. Umocnieni świadectwem naszych braci i sióstr staramy się odważnie stawić czoła wyzwaniom współczesności. Jest ich wiele. Należy do nich również troska o wychowanie młodego pokolenia. Ogarniamy więc modlitwą świat szkół i uczelni, rzeszę wychowawców i wychowanków, rzeczywistość domową i medialną.
  3. Warto tu przypomnieć niektóre myśli z listu Episkopatu Polski, odczytywanego w styczniu tego roku. Biskupi piszą: „Rok 2018 jest obchodzony w Kościele w Polsce jako Rok Świętego Stanisława Kostki. Ten młody polski szlachcic podobnie jak Samuel usłyszał Boga, wołającego go po imieniu. I jak Samuel odpowiedział: «Mów, Panie, bo sługa Twój słucha!» (1Sm 3,9), a następnie z determinacją poszedł pełnić wolę Bożą wbrew wszelkim przeciwnościom. Świętego Stanisława Kostkę pragniemy zaprosić dzisiaj, aby stał się patronem rozpoczętego właśnie nowego roku. O tym wyborze zdecydowała zarówno 450. rocznica jego śmierci, jak i program duszpasterski Kościoła w Polsce. Jeśli mamy w tym roku rozważać osobę i dary Ducha Świętego dane w sakramencie bierzmowania, nie może być lepszego patrona niż ten, który został uzdolniony przez Ducha Świętego do «mężnego wyznawania wiary» w dojrzały i niebanalny sposób.

Ponadto ważnym motywem ogłoszenia roku 2018 Rokiem Świętego Stanisława Kostki jest także zwołany na październik w Rzymie Synod Biskupów, poświęcony młodzieży i rozeznawaniu powołania. Dobre przygotowanie do tego Synodu jest wspólnym zadaniem dla duszpasterzy, rodziców i wychowawców a także młodzieży, której przez całe stulecia patronował i nadal patronuje św. Stanisława Kostka. W 100. rocznicę odzyskania niepodległości nie zapominajmy również, że już w 1674 roku a więc jeszcze przed kanonizacją bł. Stanisława Kostki, papież Klemens X ogłosił go patronem Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego […].

Żyjąc w XXI wieku nie powtórzymy dokładnie czynów św. Stanisława Kostki. Naszym zadaniem jest raczej zrozumienie ducha tego świętego, który nie dał się zwieść mirażowi wygodnego życia, zabezpieczonego majątkiem rodziców. Miał odwagę przeciwstawić się panującym modom i naciskom grupy. Nie chciał ani imponować, ani uczynić z życia jednej wielkiej rozrywki. Był silną osobowością, miał swoją klasę i styl. Do końca zachował wolność. To nie był młody człowiek, który nie wie, po co żyje, jest znudzony i apatyczny, żądający od innych, a nie dający nic z siebie. Nie pozwalał sobie na eksperymenty w poszukiwaniu szczęścia. Wiedział, że ten świat nie zaspokoi jego tęsknot, że prędzej czy później poczułby się w nim oszukany lub zawiedziony. Wiedział, że charakter – to nie tylko sprawa dziedziczenia cech po przodkach, nie tylko wpływ środowiska, ale rzetelna praca nad sobą. Wiedział też, że stawać się dojrzałym człowiekiem, to podejmować trud rozwoju. Nie był mięczakiem, który mówi: taki już jestem, a zło usprawiedliwia słabością, obwinia innych, oskarża warunki i historię. Był czujnym ogrodnikiem wyrywającym chwasty słabości i grzechu, aby wyrosły piękne kwiaty i owoce. Uwierzył w miłość Boga i całym sobą na nią odpowiedział”.

We wrześniu przeżywamy święto św. Stanisława Kostki. Zapewne w wielu parafiach nastąpi odnowienie triduum, podczas którego młodzież przygotowuje się na spotkanie ze swoim patronem. Mobilizacją do tych działań jest również bliski już czas Synodu Biskupów na temat młodzieży oraz zbliżające się Światowe Dni Młodzieży w Panamie.

  1. W naszej refleksji i modlitwie odwołujemy się również do patrona tego dnia nowenny, którym jest św. Jan Kanty. Spoglądamy również na trudny okres zaborów i uświadamiamy sobie, jak ogromną pracę wychowawczą podjęło tamto pokolenie. Wtedy też powstawały wielkie dzieła naszej literatury i sztuki, kształtujące ducha narodu i rozwijające świadomość narodową (patrz „kontekst historyczny”).
  2. W minionych miesiącach podejmowaliśmy wysiłek, aby głębiej przeżyć prawdę, że „jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”. W mocy tego Ducha Jezus wypełnił swoją zbawczą misję. Tą samą mocą napełnieni Apostołowie poszli na cały świat. Wszystkie minione epoki historii Kościoła świadczą o potędze działania Ducha Świętego w tych ludziach i tych wspólnotach, które się otwarły na Jego obecność i gorliwie wzywały Jego przyjścia. „Jubileuszowa Nowenna” jest również czasem wspólnego wołania, aby zstąpił i odnowił oblicze ziemi, tej ziemi.
  3. Problematyka wychowania dotyczy nie tylko dzieci i młodzieży. Obejmuje ona również dorosłych. Istotny obszar tego procesu wychowawczego ukazuje nam Hanna Chrzanowska, którą Kościół dał nam za wzór postępowania. Wiele trudu poświęciła ona wychowaniu tych, którzy idą do chorych, aby im służyć w potrzebie. Opracowała „Etykę pielęgniarstwa domowego”. Cierpliwa służba chorym to szkoła życia, to coś więcej niż teoria. To droga, na której dojrzewa miłość Boga i człowieka (wiele fragmentów z „Etyki pielęgniarstwa domowego” znajduje się w drugiej części niniejszego zeszytu).

Modlitwa powszechna

Miłosiernego Boga, który przez tak liczne wieki otaczał opieką naszą Ojczyznę, prośmy o błogosławieństwo dla nas i całego świata.

  1. Ojcze niebieski, Ty uczyniłeś swego Syna, Jezusa Chrystusa naszym Nauczycielem i Mistrzem. Błogosław Ojcu Świętemu i wszystkim pasterzom Kościoła, aby byli wzorem dla wszystkich ochrzczonych.
  2. Ojcze wszechmogący, Ty przez Chrystusa odkupiłeś świat i nim kierujesz. Udziel światła rządzącym naszą Ojczyzną, aby mądrymi ustawami wspierali rozwój nauki i kultury.
  3. Wszechmogący Boże, Twój Syn, narodzony z Maryi Dziewicy, wzrastał w mądrości, latach i łasce. Ześlij swego Ducha na dzieci i młodzież, aby chętnie zdobywali wiedzę i gorliwie dążyli do świętości.
  4. Boże po trzykroć Święty, Ty wzywasz nas do naśladowania Twojego Syna Jezusa Chrystusa. Spraw, abyśmy wsparci wstawiennictwem naszych niebieskich Patronów, kroczyli drogą, którą On wskazał.
  5. Boże, Dawco życia, Ty przez zmartwychwstanie Chrystusa otwarłeś dla nas bramy nieba. Obdarz łaską szczęścia wiecznego naszych zmarłych, szczególnie naszych nauczycieli.
  6. Boże, Panie czasu i wieczności, Ty zgromadziłeś nas przy ołtarzu Jezusa Chrystusa. Udziel wszystkim członkom naszej wspólnoty łaski umiłowania Eucharystii, aby zawsze przeżywali ją z głęboką wiarą i gorącą miłością.

Boże, Rządco i Panie narodów, z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej, błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna, chwałę przynosiła Imieniowi Twemu a syny swe wiodła ku szczęśliwości.

Wszechmogący, wieczny Boże, spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej, byśmy jej i ludowi Twemu, swoich pożytków zapomniawszy, mogli służyć uczciwie.

Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje, rządy kraju naszego sprawujące, by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Rozważania różańcowe

W miesiącu wrześniu naszą modlitwę różańcową, w trakcie trwającej nowenny przed jubileuszem 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę, przeżywamy z kolejnym wielkim świętym Polakiem jakim był biskup Józef Sebastian Pelczar – profesor, dziekan Wydziału Teologii, rektor UJ, patriota i działacz społeczny, założyciel Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Dziękując dobremu Bogu za jego osobę, a szczególnie wkład w wychowanie i wykształcenie pokoleń młodzieży, który dokonał się przy jego udziale, rozważając tajemnice radosne różańca świętego, zanośmy wspólne prośby.

Polecajmy w modlitwie nauczycieli i wychowawców. Prośmy, aby dojrzewanie młodych pokoleń Polaków odbywało się zawsze w atmosferze ciepła i miłości, aby postawieni na ich drodze nauczyciele umieli dzielić się z nimi nie tyko wiedzą ale i sercem. Prośmy również o dar mądrości dla osób sprawujących władzę w naszym kraju, od których decyzji zależy przebieg procesu edukacji, oraz za osoby pracujące w środkach masowego przekazu, mających obecnie ogromny wpływ na nasz światopogląd. Prośmy także o otwarcie wielu serc na łaskę powołania i chęć poświęcenia się posłudze nauczania i wychowania dzieci i młodzieży w zgromadzeniach zakonnych.

  1. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Maryjo, Matko, Bóg w swoim odwiecznym zamyśle, z miłością przygotowywał Cię do tajemnicy wcielenia Chrystusa. Twoi rodzice, święci Joachim i Anna, prowadzili pobożne i bogobojne życie, długo oczekując na cud Twojego poczęcia i narodzenia. Według Tradycji już w trzecim roku życia zostałaś przez nich oddana na wychowanie i naukę do świątyni. Poznawałaś tam drogi Bożego działania. Gdy nadszedł dzień Zwiastowania byłaś gotowa odpowiedzieć Bogu: „Fiat”.

Świętego Józefa Sebastiana Pelczara, jeszcze przed narodzeniem, ofiarowała Tobie pobożna matka. Ochrzczony dwa dni po urodzeniu, młody Pelczar, wzrastał w głęboko religijnej atmosferze. Mimo umiłowania nauki historii i marzeń z tym związanych, szybko zrozumiał, że Bóg wzywa go na inną drogę życia. W swoim pamiętniku zapisał: „Ideały ziemskie blednieją. Ideał życia widzę w poświęceniu się, a ideał poświecenia w kapłaństwie”. Tak też 17 lipca 1864 r. w przemyskiej katedrze przyjął święcenia kapłańskie, wypowiadając z radością swoje „Fiat”.

Maryjo, Matko, uproś u Syna dar świętość dla naszych rodzin, aby dojrzewanie młodych pokoleń Polaków odbywało się zawsze w atmosferze ciepła i miłości.

  1. Nawiedzenie św. Elżbiety

Maryjo, Matko, usłyszawszy od Anioła, że Twoja krewna spodziewa się dziecka, śpieszysz do niej z życzliwą pomocą. Gdy tylko do uszu Elżbiety dobiegło Twoje pozdrowienie, została napełniona Duchem Świętym i poruszyło się dzieciątko w jej łonie. Do czasu narodzin Jana Chrzciciela, pozostałaś w domu Elżbiety i Zachariasza, radując się wraz z nimi hojnością Bożych darów.

Wpatrując się w Ciebie, Maryjo, św. Józef Sebastian Pelczar, gorliwie troszczył się o wypełnienie woli Bożej. Z polecenia biskupa udaje się do Rzymu, gdzie w ciągu dwóch i pół roku uzyskuje dwa doktoraty, z teologii oraz prawa kanonicznego, pogłębiając zarazem życie duchowe. Dzięki zdobytemu wykształceniu, po powrocie do Galicji, wspólnie z innymi wielkimi postaciami tego okresu, mógł poświęcić się wychowaniu młodzieży, najpierw jako prefekt w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, następnie jako profesor, dziekan Wydziału Teologicznego i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Maryjo, Matko, uproś u Syna świętość dla naszych nauczycieli, aby postawieni na drodze życia młodych ludzi, umieli dzielić się z nimi nie tyko wiedzą, ale i sercem.

  1. Narodzenie Pana Jezusa

Maryjo, Matko, porodziłaś swego umiłowanego Syna i złożyłaś Go w żłobie. Potem przyszło nowe, jeszcze trudniejsze doświadczenie. Herod postanowił zabić Tego, o którym opowiedzieli mu Mędrcy. Z jego rozkazu zginęło wiele niewinnych dzieci. Ty zaś, wraz z Józefem i nowo narodzonym Synem, musiałaś uciekać do Egiptu.

W każdej epoce dziejów pojawiali się ludzie, którzy jak Herod czyhali na życie innych, skazując ich na śmierć lub zabijając w nich ducha wiary. Mierzył się z nimi również św. Józef Sebastian Pelczar, wyświęcony w 1899 roku na biskupa archidiecezji przemyskiej. Z wielką gorliwością zabiega o duchowe odrodzenie narodu. W swoim nauczaniu i publikacjach piętnuje fałszywe ideologie, w których nie ma miejsca na prawdę i przestrzeganie norm moralnych, a zamiast tego dąży się do eliminowania Boga z przestrzeni publicznej. Biskup wskazuje najpewniejszą drogę do świętości.

Maryjo, Matko, uproś u Syna dar mądrości dla osób sprawujących władzę w naszym kraju, aby ustanawiane przez nich prawa sprzyjały rozwojowi oświaty i stwarzały dogodne warunki rozwoju dla dzieci i młodzieży.

  1. Ofiarowanie Pana Jezusa

Maryjo, Matko, zgodnie z przepisem Prawa zanosisz Twojego pierworodnego Syna do świątyni, aby Go przedstawić Bogu. To początek ofiary, która będzie trwała przez całe, Twoje i Jego życie, a która dopełni się podczas śmierci na krzyżu. Nigdy nie zeszłaś z drogi miłości, poświęcenia i służby. Zawsze pozostałaś wierna Bogu.

Dziękujemy Ci, najlepsza Matko, że tą drogą prowadzisz również swoje dzieci. Dziękujemy Ci za biskupa Pelczara, który w trudnych czasach zaborów, cierpliwie i z poświęceniem prowadził wiele dzieł, służących duchowemu rozwojowi ludzi. Z jego pomocą powstało kilkaset czytelni i wypożyczalni książek, zorganizowano wiele bezpłatnych wykładów, wydano wiele nowych dzieł i broszur rozprowadzając je wśród ludu, powstały również nowe miejsca nauki.

Maryjo, Matko, uproś u Syna dar mądrości dla osób pracujących w mediach, aby nie promowały życia wygodnego i pozbawionego zasad moralnych, lecz przyczyniały się do umiłowania prawdy i poszanowania godności każdego człowieka.

  1. Znalezienie dwunastoletniego Jezusa w świątyni

Maryjo, Matko, nieznany jeszcze światu Jezus, dojrzewa w Nazarecie pod okiem Twoim i św. Józefa. Jak pisze ewangelista: „Jezus czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi”. Twoja miłość i postawa św. Józefa przyczyniają się do tego wzrostu. Stworzyliście najlepsze warunki, aby Jezus mógł się bezpiecznie rozwijać i wypełniać swoją misję.

Maryjo, Matko, nieznany jeszcze światu Jezus, dojrzewa w Nazarecie pod okiem Twoim i św. Józefa. Jak pisze ewangelista: „Jezus czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi”. Twoja miłość i postawa św. Józefa przyczyniały się do tego wzrostu. Stworzyliście najlepsze warunki do tego, aby Jezus mógł się rozwijać i wypełniać swoją misję.

Dziękujemy Ci, Maryjo, za wszystkich, którzy stwarzają dobre warunki do wychowania i wykształcenia młodego pokolenia. Dziękujemy Ci za postawę św. Józefa Sebastiana Pelczara, który wraz z bł. Klarą Szczęsną zakłada w Krakowie Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Z miłością wypływającą z kontemplacji Najświętszego Serca Zbawiciela, siostry zajmują się szeroko pojętą działalnością  dydaktyczno-wychowawczą i charytatywną: prowadzą schroniska dla dziewcząt pracujących, ochronki, sierocińce, szkoły, pracują w szpitalach i zakładach opieki społecznej.

Maryjo, Matko, uproś u Syna dla wielu ludzi młodych łaskę powołania i zdolność do poświęcenia się posłudze nauczania i wychowania dzieci i młodzieży.

Dziękczynienie za świadków w czasach walki o niepodległość

Przeżywając ósmy dzień Jubileuszowej Nowenny, dziękujmy Bogu, najlepszemu Ojcu, za tych naszych braci i siostry, którzy w okresie walki o niepodległość zajmowali się wychowaniem i kształceniem dzieci i młodzieży, rozumiejąc, że przyszła wolna Ojczyzna będzie potrzebowała ludzi światłych, zdolnych pomnażać jej dobrobyt.

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za św. Józefa Sebastiana Pelczara. Jako biskup dbał on o podniesienie poziomu wiedzy duchowieństwa i wiernych. Gromadził księży na zebrania i konferencje, pisał wiele listów pasterskich, popierał bractwa i sodalicję mariańską, założył w diecezji Związek Katolicko-Społeczny, przeprowadził reformę nauczania religii w szkołach podstawowych.

Aklamacja: Dziękujemy Ci, Ojcze lub śpiew: Chwalcie Pana niebios (ref.)

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za św. Urszulę Ledóchowską, która całe swoje zakonne życie poświęciła pracy z dziećmi i młodzieżą. Była wychowawczynią w internacie dla dziewcząt w Krakowie i w Petersburgu, zakładała szkoły w Finlandii i w państwach skandynawskich. Dbała w nich o osierocone dzieci polskich emigrantów. W nimi wróciła do Polski, do Pniew, gdzie założyła szkołę i Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego kontynuujące rozpoczętą przez nią działalność oświatową.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za bł. Franciszkę Siedliską, założycielkę Zgromadzenia Świętej Rodziny z Nazaretu. Siostry bł. Franciszki podjęły nauczanie katechizmu i przygotowywanie dzieci do przyjęcia sakramentów, opiekowały się dziewczętami, prowadziły rekolekcje dla osób pragnących otrzymać chrzest lub złożyć wyznanie wiary w Kościele katolickim. Dla dzieci polskich emigrantów we Francji i Anglii bł. Franciszka Siedliska zakładała domy i szkoły.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za bł. Bolesławę Lament, która – idąc za radą Ojca Honorata Koźmińskiego – zajęła się katolickim wychowaniem młodzieży. Założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, którego zadaniem było wspieranie zjednoczenia chrześcijan na Wschodzie z Kościołem katolickim i umacnianie wiary oraz praca wychowawcza i oświatowa.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za św. Rafała Kalinowskiego, uczestnika Powstania Styczniowego skazanego na karę śmierci, którą zamieniono na katorgę na Syberii. Po powrocie z zesłania był wychowawcą bł. Księcia Adama Czartoryskiego. Jako karmelita przyczynił się znacznie do odnowy tego zakonu w Galicji. Jest założycielem klasztoru oraz Niższego Seminarium Ojców Karmelitów w Wadowicach. Nazywano go „ofiarą konfesjonału”. Miał niezwykły dar jednania grzeszników z Bogiem i przywracania spokoju sumienia ludziom dręczonym przez lęk i niepewność.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za Klementynę z Tańskich Hoffmanową nazywaną „Matką Wielkiej Emigracji”. Była pisarką, pedagogiem, tłumaczką, jedną z pierwszych polskich pisarek dla dzieci i młodzieży. Podczas Powstania Listopadowego podjęła się współtworzenia i przewodniczenia Związkowi Dobroczynności Patriotycznej.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za ks. Eugeniusza Brzuskę katechetę w szkole powszechnej i wydziałowej „Macierzy Szkolnej” oraz w męskim seminarium nauczycielskim. Upominał się o godne wynagradzanie pracowników oświaty. Kierował również redakcją „Gwiazdki Cieszyńskiej” i prowadził wiele innych działań w obszarze oświecenia publicznego.

Aklamacja lub śpiew.

Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy ci za tych naszych rodaków, którzy dali dobre świadectwo życia w trudnym okresie zaborów. Prosimy Cię, abyśmy umocnieni ich przykładem i wsparci Twoją łaską, umieli dziś podejmować zadania, które nam powierzasz. Napełnij nas swoim Duchem, byśmy z oddaniem służyli wolnej Ojczyźnie wspierając słowem i modlitwą tych, którzy dzisiaj podejmują się trudnej pracy nauczyciela i wychowawcy dzieci i młodzieży. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Nowenna Jubileuszowa pdf

 

PAŹDZIERNIK – JEDNOŚĆ I SOLIDARNOŚĆ

„Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”.

Ześlij, o Panie, swego Ducha, na naszą Ojczyznę.

Udziel Polakom daru jedności

we wspólnej trosce o dobro narodu,

abyśmy bardziej szukali tego, co łączy, niż tego, co dzieli.

Patron dnia nowenny – Św. Jan Paweł II

Urodzony w Wadowicach w 1920 roku, Karol Wojtyła, arcybiskup metropolita krakowski został papieżem dokładnie 40 lat temu. Jako jedyny w drugim tysiącleciu z następów św. Piotra zyskał określenie „wielki”. Jego pontyfikat trwał ponad 26 lat i był drugim co do długości w dziejach Kościoła. Ogłosił czternaście encyklik, piętnaście adhortacji oraz ponad czterdzieści listów apostolskich, wygłosił ogromną liczbę przemówień o różnym charakterze, homilii, orędzi, katechez środowych i rozważań na Anioł Pański, adresowanych do ludzi na całej kuli ziemskiej. Był człowiekiem, którego widziało i słuchało najwięcej ludzi w historii świata. W swoich 104 pielgrzymkach zagranicznych odwiedził 135 krajów, pokonując 1, 6 miliona kilometrów. Ogłosił błogosławionymi 1338, a kanonizował 482 osoby. Już za życia mogliśmy być świadkami jego świętości i głębokiego życia mistycznego. Po zgonie Ojca Świętego w dniu 2 kwietnia 2005 roku w Rzymie, Kościół oficjalnie potwierdził ją w akcie wyniesienia na ołtarze, poprzez beatyfikację dokonaną przez Benedykta XVI w 2011 roku i kanonizację w 2014 roku przez Franciszka. Ale dla Polaków św. Jan Paweł II był przede wszystkim „naszym papieżem”, papieżem wolności i solidarności. Jego wołanie o jedność i solidarność Polaków do dziś wybrzmiewa z mocą, jak choćby w słynnym kazaniu z Gdańska z 12 czerwca 1987 roku, gdy wołał: „Jeden drugiego brzemiona noście – to zwięzłe zdanie Apostoła jest inspiracją dla międzyludzkiej i społecznej solidarności. Solidarność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni przeciw drugim. I nigdy brzemię dźwigane przez człowieka samotnie. Bez pomocy drugich. Nie może być walka silniejsza od solidarności. Nie może być program walki ponad programem solidarności”.

Kontekst historyczny okresu zaborów

Do upadku Rzeczypospolitej troska o polskie państwo należała wyłącznie do króla, magnaterii, szlachty i wyższego duchowieństwa. Od najważniejszych dla Polski spraw odsunięta była największa warstwa społeczeństwa, tj. chłopi, którzy nie posiadali dostatecznie ukształtowanej świadomości narodowej. Dlatego nie angażowali się oni w powstańcze walki o niepodległość, a nawet w czasie powstania krakowskiego w 1846 r. wystąpili z poduszczenia Austriaków przeciw patriotycznej szlachcie oraz duchowieństwu. Rabacja galicyjska ukazała jak wielkie pokłady nienawiści wobec ziemiaństwa i duchownych tkwią w sercach i umysłach chłopskich, świadczące o moralnym zdziczeniu i braku elementarnej narodowej świadomości oraz solidarności. Koniecznym stało się narodowe pojednanie i pokuta za rabację. Dzieła tego podjął się jezuita o. Karol Bołoz Antoniewicz (1807-1852), który głosił w latach 1846-1848 misje parafialne na terenach, gdzie rozegrała się rabacja. Był to początek długiej pracy Kościoła na ziemiach polskich nad rozbudzeniem religijnym i moralnym ludności wiejskiej, a także uformowaniem świadomości narodowej, opartej na fundamentach wiary katolickiej. Trudną do przecenienia rolę w tym procesie odegrały katolickie bractwa i stowarzyszenia działające w parafiach, a także kółka rolnicze, spółki gospodarcze, kasy oszczędnościowo-pożyczkowe (oparte o zasady solidaryzmu społecznego i wzajemnej pomocy, pracowitości i uczciwości), szkoły i czytelnie ludowe. W drugiej połowie XIX i na początku XX w. dokonało się narodowe i obywatelskie upodmiotowienie ludności chłopskiej połączone z jej przemianą duchową i moralną. Ogromne znaczenie dla ukształtowania się jedności i solidarności narodowej miały dokonania genialnych twórców literatury, muzyki, teatru i sztuki stanowiące szczytowe osiągnięcia kultury polskiej w XIX w., szczególnie zaś dzieła Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Zygmunta Krasińskiego, Cypriana K. Norwida, Fryderyka Chopina, Stanisława Moniuszki, Jana Matejki, Artura Grottgera, Henryka Sienkiewicza, Stanisława Wyspiańskiego i wielu innych. Ten niezwykły „rozwój kultury duchowej w XIX w. przygotował Polaków do wielkiego wysiłku, który przyniósł narodowi odzyskanie niepodległości” (Jan Paweł II, Pamięć i tożsamość, s. 67). Za sprawą Bożej Opatrzności w historycznych okolicznościach roku 1918 zjednoczeni i solidarni jako naród Polacy podjęli budowę niepodległej i suwerennej Rzeczypospolitej. Niepodległość Ojczyzny została wymodlona, wypracowana i wywalczona przez cały naród, który najpierw stał się wewnętrznie wolnym, ugruntowanym w wierze i odnowionym moralnie.

Myśli do homilii

  1. Słowo na temat czytań mszalnych.
  2. Kończymy nowennę, w której przez dziewięć miesięcy gromadziliśmy się na wspólnej modlitwie. Dziękowaliśmy za dar odzyskania niepodległości przez państwo polskie i zawierzaliśmy miłosierdziu Boga dalsze losy naszej Ojczyzny.

W ostatnim dniu nowenny intencją modlitwy jest jedność i solidarność między Polakami. Intencja ta towarzyszyła nam w każdym spotkaniu. Była to prośba o jedność w tych sprawach, które były przedmiotem refleksji i modlitwy w poszczególnych miesiącach, a więc jedność w służbie potrzebującym, w podejmowaniu pokuty, w trosce o świętowaniu niedzieli, we wspieraniu małżeństw i rodzin, w pokonywaniu nałogów, w dziele wychowania oraz w innych sprawach ważnych dla Kościoła i narodu.

  1. W modlitwie o jedność przywoływaliśmy i nadal przywołujemy wołanie Ojca Świętego Jana Pawła II: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”. Gdy duch jedności ogarnął Polaków, stali się oni zdolni do podjęcia najtrudniejszych zadań. Potrafili zrzucić jarzmo komunistycznej dyktatury i doprowadzić do zmian, które ogarnęły również inne narody Europy.

Św. Jan Paweł II jest więc patronem tego dnia nowenny. Tak często mówił on o potrzebie wzajemnego szacunku i otwarcia się na innych. Jego słowa o solidarności, która oznacza gotowość niesienia brzemienia innych i z innymi, a nigdy przeciw nim, były i nadal są umocnieniem dla naszego dążenia do większej jedności między Polakami.

W tym miesiącu przeżywamy czterdziestą rocznicę wyboru kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Wspominamy słowa, które wtedy skierował do całego Kościoła: „Bracia i Siostry, nie bójcie się przygarnąć Chrystusa i przyjąć Jego władzę, pomóżcie Papieżowi i wszystkim tym, którzy pragną służyć Chrystusowi, służyć człowiekowi i całej ludzkości.

Nie bójcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi.

Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju! Nie bójcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie!

Dzisiaj często człowiek nie wie, co kryje się w jego wnętrzu, w głębokości jego duszy i serca. Tak często niepewny sensu życia na tej ziemi i ogarnięty zwątpieniem, które zamienia się w rozpacz. Pozwólcie więc, proszę was, błagam was z pokorą i zaufaniem! Pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka! On jeden ma słowa życia, tak, życia wiecznego. Właśnie dzisiaj cały Kościół obchodzi dzień misyjny, modli się, rozmyśla, działa, ponieważ Chrystusowe słowa docierają do wszystkich ludzi i są przez nich przyjmowane jako posłanie nadziei, ocalenia, całkowitego wyzwolenia”.

  1. Kończąc „Jubileuszową Nowennę” i wchodząc w świętowanie stulecia odzyskania niepodległości kierujemy naszą myśl również w stronę młodzieży. W Rzymie odbywa się Synod Biskupów poświęcony tematowi: „Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania”. Wracając jeszcze raz do postaci św. Stanisława Kostki, którego rok przeżywamy, umacniamy się jego słowami: „Do wyższych rzeczy jestem stworzony”. Są wyższe rzeczy niż tylko troska o własne sprawy. Przede wszystkim jest Boże powołanie, ale jest także troska o własną Ojczyznę, o wspólne dobro.
  2. W każdym miesiącu nowenny przywoływaliśmy również postać Hanny Chrzanowskiej. Wracamy do niej także dzisiaj. Jednym z celów, jakie staraliśmy się osiągnąć w przygotowaniu do jej beatyfikacji i dziękczynieniu za wyniesienie jej na ołtarze, był rozwój w naszych parafiach zespołów charytatywnych i grup wolontariatu, niosących pomoc chorym i potrzebującym. Wpatrywanie się w przykład pełnego poświęcenia życia Hanny było również pomocą dla tych, którzy w swojej rodzinie pielęgnują chorych i starszych. Są to ich bliscy, którym rodzina okazuje miłość i wsparcie. Troszczy się o to, aby nie byli oni pozostawieni w samotności i bez opieki. Za wszelkie dobro, jakie otrzymaliśmy od Boga, za przyczyną naszych niebieskim patronów, dziś dziękujemy Bogu. Pragniemy to dobro pielęgnować i rozwijać.
  3. W październiku gromadzimy się częściej na modlitwie różańcowej. Było to uwieńczenie comiesięcznych zgromadzeń modlitewnych, których stałą częścią był różaniec z rozważaniami przywołującymi postaci świętych i błogosławionych. Nie ustawajmy w tej modlitwie. Niech będzie ona ważną częścią naszych osobistych spotkań z Bogiem, a także modlitw rodzinnych i parafialnych. Ogarnijmy nią wszystkie wydarzenia, jakie będziemy przeżywać w listopadzie, w czasie świętowania setnej rocznicy odzyskania niepodległości.

Modlitwa powszechna

Miłosiernego Boga, który przez tak liczne wieki otaczał opieką naszą Ojczyznę, prośmy o błogosławieństwo dla nas i całego świata.

  1. Wzywając wstawiennictwa świętych pasterzy módlmy się za biskupów i kapłanów, aby odważnie głosili Ewangelię Chrystusa współczesnemu światu.
  2. Wzywając wstawiennictwa świętych władców módlmy się za rządzących, aby mądrze kierowali sprawami narodu i przyczyniali się do jego pomyślnego rozwoju.
  3. Wzywając wstawiennictwa świętych małżonków módlmy się za wszystkie rodziny, aby wszyscy ich członkowie miłowali się wzajemnie i miłowali całym sercem Boga.
  4. Wzywając wstawiennictwa tych, którzy w młodym wieku doszli do świętości, módlmy się za współczesną młodzież, aby ewangeliczne ideały były dla niej programem życia.
  5. Wzywając wstawiennictwa wszystkich świętych módlmy się za tych, którzy ciepią w czyśćcu, aby miłosierny Bóg przyjął ich do swojej chwały w niebie.
  6. Wzywając wstawiennictwa świętych patronów Polski módlmy się o łaskę jedności dla nas, tu zgromadzonych, i wszystkich naszych rodaków.

Boże, Rządco i Panie narodów, z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej, błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna, chwałę przynosiła Imieniowi Twemu a syny swe wiodła ku szczęśliwości.

Wszechmogący, wieczny Boże, spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej, byśmy jej i ludowi Twemu, swoich pożytków zapomniawszy, mogli służyć uczciwie.

Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje, rządy kraju naszego sprawujące, by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Rozważania różańcowe

Przez ostatnie dziewięć miesięcy, wspólną modlitwą, przygotowywaliśmy się duchowo do przeżycia wielkiego jubileuszu 100-lecia odzyskania niepodległości. W rozważaniach tajemnic różańcowych, towarzyszyli nam polscy święci i błogosławieni, których przynajmniej część życia przypadła na okres zaborów. W tym miesiącu zwracamy się w modlitwie do św. Jana Pawła II. Dziękujemy Bogu za jego osobę i całe dobro, którego dokonał przez posługę papieża Polaka. W sposób szczególny dziękujemy za nieoceniony wkład na rzecz budowania pokoju w Europie i na świecie oraz trud włożony w dzieło jedności chrześcijan i dialogu międzykulturowego. Rozważając tajemnice światła, naszemu modlitewnemu wołaniu o jedność i solidarność międzyludzką, niech towarzyszą słowa Chrystusa, wypowiedziane do uczniów podczas Ostatniej Wieczerzy: „Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno.”

  1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

Panie Jezu Chryste, razem z tłumem ludzi, w postawie modlitwy, przyjmujesz nad Jordanem chrzest pokuty i nawrócenia. Jest to moment rozpoczęcia Twojej działalności mesjańskiej i uroczysta inauguracja misji. Choć będąc bez winy, nie potrzebujesz obmycia, pragniesz w ten sposób wyrazić swoją solidarność z grzesznikami, których przyszedłeś zbawić. Odpowiedzią na Twoją modlitwę i decyzję służby ludziom, jest umocnienie darem Ducha Świętego.

Inauguracja pontyfikatu papieża, nazywającego siebie „biskupem, który jest synem Polski, ale z tą chwilą staje się rzymianinem” miała miejsce na placu św. Piotra w trakcie mszy świętej 22 października 1978 roku. Jan Paweł II, napełniony Mocą z wysoka, za pierwszą głową Kościoła, wyznaje wiarę: „Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego” i zachęca nas: „Bracia i Siostry, nie bójcie się przygarnąć Chrystusa i przyjąć Jego władzę, pomóżcie Papieżowi i wszystkim tym, którzy pragną służyć Chrystusowi, służyć człowiekowi i całej ludzkości. Nie bójcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi”.

Zbawicielu wszystkich ludzi, przychodzisz do naszych serc i domów, aby solidarnie z nami dźwigać brzemię grzechów i słabości. Przychodzisz, aby rozlewać miłość w naszej Ojczyźnie. Przez wstawiennictwo św. Jana Pawła II, prosimy Cię, naucz nas sobie nawzajem służyć.

  1. Pierwszy cud w Kanie Galilejskiej

Panie Jezu Chryste, na prośbę swojej Matki, która jako pierwsza dostrzegła naglącą potrzebę młodej pary, przemieniasz wodę w wino. Jest to znak Twojej miłości i zatroskania o dobro każdego, pojedynczego człowieka. Wszystkie cuda, których dokonasz w przyszłości, będą wyrazem tej samej miłości. Misję, objawiania człowiekowi jego powołania do miłości, powierzysz Kościołowi.

W swojej pierwszej encyklice „Redemptor hominis” św. Jan Paweł II pisał: „Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa. I dlatego właśnie Chrystus-Odkupiciel (…) «objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi”»”.

Zbawicielu wszystkich ludzi, dziękujemy, że dałeś nam Matkę, która uczy nas czynić wszystko cokolwiek nam powiesz. Wyznając jej z oddaniem: „Totus Tuus, Maryjo, Cały Twój, Maryjo”, prosimy, niech uczy nas kochać, bo nie ma jedności bez prawdziwej miłości.

  1. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

Panie Jezu Chryste, powołujesz uczniów, aby towarzyszyli Ci w misji głoszenia królestwa Bożego na ziemi. Apostołowie nie rozumieli jednak Twojego nauczania, dopóki po Twojej śmierci i zmartwychwstaniu, nie zostali napełnieni Duchem Świętym. Nie jeden raz poróżnili się w drodze, o to, który z nich jest największy. Tłumaczyłeś im z miłością, że więzi łączące dzieci Królestwa, nie mają opierać się na rywalizacji, ale na uniżeniu i wzajemnej służbie.

Podczas pierwszej pielgrzymki do Polski, Jan Paweł II, którego pontyfikat przyczynił się do złagodzenia wielu konfliktów międzynarodowych i upadku komunizmu w Europie, przypominał: „«Jeden drugiego brzemiona noście» – to zwięzłe zdanie Apostoła jest inspiracją dla międzyludzkiej i społecznej solidarności. Solidarność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni – przeciw drugim. I nigdy «brzemię» dźwigane przez człowieka samotnie. Bez pomocy drugich. Nie może być walka silniejsza nad solidarność. Nie może być program walki ponad programem solidarności. Inaczej  rosną zbyt ciężkie brzemiona. I rozkład tych brzemion narasta w sposób nieproporcjonalny”.

Zbawicielu wszystkich ludzi, pragniesz przemieniać Polskę i świat obdarzając je Twoim pokojem. Za Janem Pawłem II wołamy dziś do Ciebie: „Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi!”

  1. Przemienienie na Górze Tabor

Panie Jezu Chryste, zabierasz wybranych uczniów na wysoką górę, gdzie podczas modlitwy, Twój  przemieniony wygląd i dobiegający głos Ojca, objawia im Twoje Bóstwo. Ten sam głos rozległ się już nad Jordanem, gdzie ukazała się nad Tobą postać gołębicy. Teraz osłania apostołów świetlisty obłok, kolejny symbol Ducha Świętego. Bez Jego obecności i światła człowiek nie może kontemplować Bożej chwały.

Podczas tak zwanego bierzmowania dziejów, na krakowskich błoniach, Jan Paweł II mówił: „Pozwólcie, że tak jak zawsze przy bierzmowaniu biskup, i ja dzisiaj dokonam owego apostolskiego włożenia rąk na wszystkich tu zgromadzonych, na wszystkich moich rodaków. W tym włożeniu rąk wyraża się przejęcie i przekazanie Ducha Świętego (…) Musicie być mocni, drodzy bracia i siostry! Musicie być mocni tą mocą, którą daje wiara! Musicie być mocni mocą wiary! Musicie być wierni! Dziś tej mocy bardziej wam potrzeba niż w jakiejkolwiek epoce dziejów. Musicie być mocni mocą nadziei, która przynosi pełną radość życia (…). Proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię „Polska”, raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością – taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym, abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nie zniechęcili, abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy”.

Zbawicielu wszystkich ludzi, spraw prosimy, abyśmy nigdy nie zasmucali Ducha Świętego, który obdarza nas wewnętrzną wolnością i umacnia miłość, przez niepotrzebne podziały w naszych rodzinach, wspólnotach, szkołach, uczelniach czy miejscach pracy.

  1. Ustanowienie Eucharystii

Panie Jezu Chryste, podczas Ostatniej Wieczerzy nie tylko umyłeś uczniom nogi, ucząc ich jak mają sobie wzajemnie służyć. W modlitwie arcykapłańskiej, prosisz Ojca o tak wielką jedność między nimi i między wszystkimi Twoimi wyznawcami przez wieki, aby stała się ona świadectwem Bożej miłości do ludzi.

Jan Paweł II podzielał Twoje pragnienie. We wspomnianej już encyklice „Redemptor hominis”, pisał: „Są czasem ludzie, którzy widząc trudności, a także ujemnie oceniając skutki zapoczątkowanych starań ekumenicznych, chcieliby wycofać się z tej drogi. (…) Prawdziwa działalność ekumeniczna oznacza otwartość, zbliżenie, gotowość dialogu, wspólne szukanie prawdy w jej pełnym znaczeniu ewangelicznym i chrześcijańskim, ale żadną miarą nie oznacza i nie może oznaczać zacierania granic tej prawdy wyznawanej i nauczanej przez Kościół. Wobec tych przeto, którzy z jakichkolwiek względów chcieliby odwieść Kościół od szukania uniwersalnej jedności chrześcijan, trzeba raz jeszcze powtórzyć: czy możemy tego nie czynić?”

Zbawicielu wszystkich ludzi, prosimy, prowadź dalej mocą swojego Ducha, wysiłki w kierunku zjednoczenia chrześcijan. Umocnij wszystkich prześladowanych z powodu wyznawanej wiary. Błogosław dziełu nowej ewangelizacji.

Dziękczynienie za świadków w czasach walki o niepodległość

Przeżywając dziewiąty dzień Jubileuszowej Nowenny, dziękujmy Bogu, najlepszemu Ojcu, za tych naszych braci i siostry, którzy w okresie zaborów, walcząc na różne sposoby o odzyskanie przez Polskę niepodległości, budowali w narodzie postawę jedności i solidarności.

  1. Boże, Ojcze nasz, dziękujemy Ci za kardynała Aleksandra Kakowskiego, członka Rady Regencyjnej, który tak pisał o swojej decyzji: „Wszedłem do Rady Regencyjnej w duchu ofiary, z miłości dla Boga i miłości do Ojczyzny, z pominięciem siebie i swoich interesów ziemskich. Wszedłem jako Prymas Królestwa Polskiego (…), wszedłem z poczucia obowiązku obywatelskiego, abym służył dobru publicznemu; wszedłem w chwili, kiedy Ojczyzna nie miała uprawnionej władzy (…), wszedłem dla wydobycia od okupantów zdobyczy narodowych i ekonomicznych”. Przed Bitwą Warszawską zalecał duchownym udział w wojnie w roli kapelanów i sanitariuszy. Nie dość, że był jednym z tylko trzech dyplomatów, którzy nie opuścili zagrożonej Warszawy, to jeszcze znalazł się wśród żołnierzy pierwszej linii w okopach obronnych wokół Radzymina.

Aklamacja: Dziękujemy Ci, Ojcze lub śpiew: Chwalę mojego Boga, całym swoim sercem (I zwrotka)

  1. Boże, Ojcze nasz, dziękujemy Ci za arcybiskupa Szczęsnego Felińskiego kapłana ogromnej modlitwy i miłości. Po upadku powstania styczniowego, wiedziony miłosierdziem wobec braci, otwarcie wystąpił w obronie prześladowanych. Ceną za tę wierność miłości było zesłanie w głąb Rosji, które trwało dwadzieścia lat. Jako arcybiskup Metropolita Warszawski przyczynił się do wyraźnego odrodzenia duchowego stolicy. Zreformował seminarium i Akademię Duchowną w Warszawie, założył schronisko dla biednych dzieci i upowszechnił nabożeństwo majowe ku czci Najświętszej Maryi Panny.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze nasz, dziękujemy Ci za bł. Stanisława Kostkę Starowieyskiego, uczestnika wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, kawalera Orderu Virtuti Militari. Był dobrym gospodarzem i przykładnym ojcem rodziny, odznaczającym się dużą pobożnością i miłosierdziem wobec potrzebujących.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze i Dawco wszelkiego Dobra, dziękujemy Ci za bł. Jerzego Matulewicza reformatora zakonu Marianów, profesora w Seminarium w Kielcach, działacza społecznego, założyciela m.in. Stowarzyszenia Robotników Katolickich oraz gimnazjum na Bielanach w Warszawie oraz kilku zgromadzeń zakonnych żeńskich.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze nasz, dziękujemy Ci za rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza dowódcę Sokołów Konnych i organizatora szkolenia kolejnych oddziałów legionowych. Zginął w bitwie pod Rokitną w czasie szarży na linie rosyjskiego oporu.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze nasz, dziękujemy Ci za Juliusza Bursche, ewangelika, wytrwale pracującego na rzecz polskiej świadomości narodowej wśród ewangelików na Mazurach. Napisał: „My, Polacy ewangelicy, którzy jesteśmy integralną cząstką narodu polskiego, którzy z nim żyjemy i z nim czujemy – nas nie potrzeba nawet wzywać, abyśmy w dziejowej tej chwili złożyli ofiarę mienia i krwi na ołtarzu dobra Ojczyzny”.

Aklamacja lub śpiew.

  1. Boże, Ojcze nasz, dziękujemy Ci za ks. Antoniego Stychla broniącego polskości Śląska. Działał najpierw w Komitecie Obrony Górnego Śląska, a następnie w Związku Obrony Kresów Zachodnich. Obie organizacje zajmowały się udzielaniem wsparcia dla Ślązaków, działalnością propolską, krzewieniem oświaty.

Aklamacja lub śpiew.

Boże, Ojcze najlepszy, dziękujemy ci za tych naszych rodaków, którzy dali dobre świadectwo życia w trudnym okresie zaborów. Prosimy Cię, abyśmy umocnieni ich przykładem i wsparci Twoją łaską, umieli dziś podejmować zadania, które nam powierzasz. Napełnij nas swoim Duchem, byśmy w naszych domach rodzinnych, w szkołach i na uczelniach, w miejscu pracy i odpoczynku, umieli być ambasadorami jedności i solidarności oraz wzajemnej życzliwości. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Nowenna Jubileuszowa pdf

 

 

 

ZOBACZ TAKŻE