Przed obliczem Pana Jezusa Miłosiernego członkowie Skautów Europy rozpoczęli nowy rok formacyjny. Młodzi zgromadzili się na Mszy św., która sprawowana była w niedzielę – 6 września - w Bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.
W Eucharystii uczestniczyli Skauci Europy, ich rodziny i duszpasterze. Mszy św. przewodniczył ks. Paweł Kochaniewicz z Nowego Sącza, a homilię wygłosił ks. Dariusz Chrostowski. Młodych pielgrzymów powitał ks. Zbigniew Bielas kustosz Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. – Dzisiaj na początku nowego roku szkolnego przybywamy, jak w każdą niedzielę, na spotkanie z naszym Panem Jezusem Chrystusem i, żeby Mu dziękować za miniony tydzień i prosić o Jego błogosławieństwo. W minionym tygodniu rozpoczął się nowy rok szkolny, a dzisiaj, w tym miejscu, zaczyna się nowy rok formacyjny Skautów Europy. Bardzo serdecznie witam wszystkich skautów, którzy tak pięknie wypełnili naszą Bazylikę. Dzisiaj tu u nas widzimy takie młode oblicze miłosierdzia. Cieszymy się bardzo, że wybraliście Sanktuarium Bożego Miłosierdzia na rozpoczęcie Waszego roku formacyjnego – mówił. Kustosz przypomniał, że dwa tygodnie temu rozpoczęły się roczne przygotowania do 25. rocznicy zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu przez św. Jana Pawła II. – Patrzycie na tabernakulum w kształcie kuli ziemskiej. Ono symbolizuje, że Miłosierdzie Boże obejmuje cały świat. Skauci też są obecni na całym świecie. Modlimy się w waszej intencji, aby Pan Bóg był zawsze na pierwszym miejscu w tych wszystkich zadaniach, które podejmujecie – podkreślił ks. Zbigniew Bielas.
Na początku homilii ks. Dariusz Chrostowski zwrócił uwagę, że nowy rok formacyjny, to nowa przygoda. Dla Skautów Europy oznacza nowe zbiórki, spotkania, zadania, obozy, wędrówki i wiele innych wspólnych działań. Kapłan podkreślił, że przed nimi piękny skautowy kalendarz. – Chciałbym, abyśmy na chwilę zatrzymali się dzisiaj na czymś ważniejszym. Nie tylko przy tych planach na przyszły rok formacyjny, nie tylko przy tym co będziemy robili, ale przede wszystkim przy tym, jakimi ludźmi dzięki temu chcemy się stawać. Skauting nie polega jedynie na zdobywaniu konkretnych umiejętności, stopni sprawności, ale jest przede wszystkim szkołą życia z innymi, życia odpowiedzialnego, odważnego, opartego na służbie, ale i na wierze – dodał.
Ks. Dariusz Chrostowski przytoczył następnie historię kobiety, która wyznała, że w życiu potrafiła wszystko prócz jednego – żyć z innymi ludźmi. – Można być dobrze wykształconym, samodzielnym i zaradnym człowiekiem, a jednocześnie nie potrafić budować relacji z drugim człowiekiem. Tylko, że człowiek, jak wiemy, nie jest stworzony do życia w samotności. Potrzebujemy innych, przyjaźni, rozmowy, wspólnej pracy, wzajemnej pomocy. Potrzebujemy czyjejś odwagi, by usłyszeć słowa: „Słuchaj, co robisz? Nie jest dobrze. Zastanów się nad tym” – mówił.
Nawiązując do odczytanego fragmentu Ewangelii, w którym Pan Jezus mówi: „Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy”, kapłan zwrócił uwagę, że nie jest to łatwe zadanie. – Ciężko nam powiedzieć, że coś nas zraniło. A Pan Jezus mówi „idź do niego” nie po to, żeby pokazać, że jesteśmy lepsi. Nie po to, żeby wybrać kłótnię, ale iść dlatego, że Ci na nim zależy. Tutaj Ewangelia bardzo mocno spotyka się ze skautingiem, bo w skautingu nie uczymy się tylko zdobywania umiejętności, radzenia sobie w życiu, zdobywania sprawności, gotowania, gier itd. A uczymy się czegoś znacznie ważniejszego. Uczymy się jak być razem ze sobą – dodał.
Kapłan zauważył, że upomnienie jest nie po to, aby kogoś zawstydzić, ale żeby ocalić drugą osobę, relację. – Podobnie jest przy wielu czynnościach, które wydarzają się w naszym codziennym życiu, w czasie zbiórek, obozów, biwaków, wyjść, gier, podczas gotowania. Ktoś, czegoś nie umie, popełnia błąd, ktoś zachowuje się niewłaściwie. Wtedy dokładnie widać, czy jesteśmy braćmi i siostrami. Braterstwo nie polega na tym, że zawsze będziemy się ze sobą zgadzać, ale polega na tym, że nie pozostawimy tego drugiego człowieka samego z jego problemem, z jego sytuacją – podkreślił.
W dalszej części homilii kapłan zwrócił się bezpośrednio do najmłodszych skautów – Wilczków. Prosił ich, aby nie bali się podczas zbiórek rozglądać dookoła i w razie potrzeby zaoferować pomoc komuś, kto jej potrzebuje. – Czasem najważniejsze skautowe zadanie wcale nie jest wpisane w ten program zbiórki, ale jest nim po prostu zauważenie drugiego człowieka, koleżanki, kolegi – wymieniał.
Mówiąc do harcerek i harcerzy, ks. Dariusz Chrostowski zaapelował, aby potrafili przyjmować uwagi i je innym mówić. – Czasem po prostu wystarczy powiedzieć „martwię się o Ciebie”. Warto zrobić to tak, jak mówił Pan Jezus w Ewangelii – nie przy wszystkich i nie po to, żeby kogoś zawstydzać. Najpierw w cztery oczy i to jest prawdziwe braterstwo – dodał.
Kapłan poprosił szefów Skautów Europy, aby nie zapominali, że ich zadaniem jest wychowywanie drugiego człowieka. – A wychowywanie wymaga obecności, cierpliwości, czasem trudnego słowa. Przede wszystkim jednak wymaga Waszego przykładu. Jeśli chcecie, żeby Wasi harcerze, Wilczki, byli odpowiedzialni, to sami bądźcie odpowiedzieli. Jeśli chcecie, aby potrafili służyć, to sami służcie. Jeśli chcecie, aby potrafili przyznać się do błędu, to sami tak róbcie i mówcie „pomyliłem się”. Szef nie jest od tego, aby nie przyznawał się do błędów. Szef jest tym, który pomaga innym wzrastać – dodał.
Kapłan, dziękując rodzicom, że przyprowadzili swoje dzieci do Skautów Europy, prosił ich, aby pozwolili dzieciom próbować i nawet robić coś źle, aby potrafili wyciągnąć wnioski.
– Rozpoczynając ten nowy rok pracy w formacji Skautów Europy życzył, aby, dzięki skautingowi stawiali się ludźmi, którzy potrafią naprawdę być dla drugiego człowieka. Niech nowy rok będzie dla każdego z nas czasem wzrastania – zakończył homilię ks. Dariusz Chrostowski.
Skauci Europy to skrócona nazwa Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego „ZAWISZA” Federacja Skautingu Europejskiego. Stowarzyszenie to funkcjonuje na prawie papieskim i jest ruchem jednoczącym młodych z różnych krajów Europy. Wszystkie podejmowane w ramach tego ruchu działania zmierzają do jednego celu – pomóc młodemu człowiekowi odkryć Boga w pięknie stworzenia i tym samym pomóc mu dążyć do realizacji osobistego rozwoju w pięciu dziedzinach: zdrowie i sprawność fizyczna, zmysł praktyczny, kształcenie charaktery, zmysł służby i życie religijne.