6 czerwca w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie w poczet błogosławionych włączonych zostanie 9 salezjanów-męczenników, którzy zginęli w niemieckich nazistowskich obozach zagłady – Auschwitz i Dachau – w latach 1941-1942. Poznajmy ich.
Ks. Franciszek Miśka urodził się w Świerczyńcu koło Bierunia Starego na Górnym Śląsku 5 grudnia 1898 roku jako piąte dziecko Jana i Zofii z domu Pilorz w rodzinie, która w sumie liczyła 11 osób.
Był człowiekiem wielkiego ducha i mądrości. Miał w sobie wiele optymizmu. Wiara pomagała mu przezwyciężać trudy okupacji i prześladowań od czasu obozu w Lądzie aż do męczeńskiej śmierci w Dachau. Pod koniec jego życia, to on umacniał w wierze swoich braci i był przykładem jak być wiernym aż do śmierci.
Został ochrzczony 8 grudnia 1898 roku w kościele św. Bartłomieja Apostoła w Bieruniu. Cała rodzina musiała się wyżyć z 15-hektarowego pola. To, co jednak był ich bogactwem, to wiara wypełniająca ich dom.
W rodzinnym domu Miśków musiała panować wspaniała atmosfera. Wychować gromadkę dzieci w czasie zaboru i I wojny światowej, było nie lada wyczynem. To w domu rodzinnym Franciszek uczył się jak być dobrym dla innych, jak znosić tych, z którymi ciężko, jak pomagać i jak przebaczać. Rodzice dawali swoim dzieciom najlepszy przykład dobrego życia chrześcijańskiego, kultywowali także tradycje niepodległościowe, kolportując polskie książki i czasopisma, śpiewając pieśni patriotyczne, prowadząc koło Towarzystwa Czytelni Ludowych. Podczas II wojny światowej rodzina ukrywała w swoim domu osoby ścigane przez gestapo oraz więźniów zbiegłych z Auschwitz.
Uczęszczał do gimnazjum w Oświęcimiu, a po jego ukończeniu w 1916 roku został przyjęty do nowicjatu w Pleszewie, gdzie 24 lipca 1917 roku złożył pierwsze śluby zakonne. Po studiach filozoficznych w Krakowie odbył asystencję w Przemyślu i Oświęcimiu. Śluby wieczyste złożył w Oświęcimiu 25 lipca 1923 roku. Następnie wyjechał do Turynu-Crocetta studiować teologię. Tam 10 lipca 1927 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniach pracował w Przemyślu jako radca szkolny i katecheta w sierocińcu prowadzonym przez salezjanów. Po dwóch latach pracy przeniesiono go do Wilna w charakterze katechety w salezjańskiej szkole. Następnie w 1931 roku został dyrektorem dużego Dzieła Salezjańskiego w Jaciążku, kierując nim przez pięć lat. W 1936 roku objął stanowisko dyrektora Domu Synów Maryi, czyli mężczyzn, którzy w późniejszym wieku odczytali powołanie salezjańskie oraz został proboszczem w Lądzie nad Wartą.
Po wybuchu wojny w 1939 roku pełnił przez kilka tygodni obowiązki kapelana wojskowego, aby następnie ponownie wrócić do Lądu, by nadal pełnić funkcję proboszcza.
To w domu rodzinnym ks. Franciszek został zatrzymany przez oprawców niemieckich. 6 stycznia 1941 roku władze niemieckie zamieniły zakład salezjański w Lądzie na więzienie dla kapłanów z diecezji włocławskiej, gnieźnieńsko-poznańskiej oraz z innych diecezji i dla grupy salezjanów znajdujących się w tym zakładzie. Wśród tymczasowych więźniów znalazł się bp Michał Kozal – obecnie błogosławiony – oraz grupa kleryków z diecezji włocławskiej. Gestapo mianowało wtedy ks. Franciszka Miśkę przełożonym wszystkich internowanych, czyniąc go odpowiedzialnym za karność i zachowanie więźniów. Dbał jak mógł, często własnym kosztem o współbraci. Miał w sobie ducha heroizmu. Podnosił na duchu obecnych tam księży i kleryków.
Wszyscy więźniowie zostali później etapami wywiezieni do obozu koncentracyjnego w Dachau.
W tym też czasie ks. Franciszek był dwa razy wywieziony do Inowrocławia i Gniezna, gdzie był bity do krwi i utraty przytomności. Z Lądu przeniesiono go do obozu przejściowego w Konstantynowie k. Łodzi 6 października 1941 roku, a 30 października znalazł się w obozie w Dachau. Ks. Franciszkowi zlecono w obozie wykańczającą go pracę. Kiedy zmuszono go do noszenia kotłów z zupą, złamał rękę.
Zmarł z choroby i wycieńczenia 30 maja 1942 roku w niedzielę Trójcy Świętej. Przed śmiercią modlił się i pocieszał innych, dodając otuchy swoim współwięźniom. Jego ciało spalono w krematorium.
Ks. Franciszek Miśka jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 roku rozpoczął się drugi proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej. 24 maja 2011 roku w Pelplinie zakończył się etap diecezjalny, a wszystkie dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.
„Positio” zostało przekazane 21 lipca 2022 roku, a jego relatorem był o. Szczepan Tadeusz Praśkiewicz OCD. Postulatorem procesu jest ks. Pierluigi Cameroni SDB, postulator generalny ds. kanonizacji Rodziny Salezjańskiej, który współpracuje z dr Mariafrancescą Oggianu.
We wtorek,28 marca 2023 roku konsultorzy historycy Dykasterii ds. Kanonizacyjnych wyrazili pozytywną opinię odnośnie do „Positio suppletiva super martyrio” ks. Jana Świerca i ośmiu towarzyszy, kapłanów Towarzystwa św. Franciszka Salezego, zamordowanych in odium fidei w niemieckich obozach zagłady w latach 1941-1942.
Papież Leon XIV 24 października 2025 roku nakazał opublikowanie Dekretu o męczeństwie i włączenie go do akt Dykasterii ds. Spraw Świętych.
Nagrania kazań pasyjnych poświęconych przyszłym błogosławionym zarejestrowało Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. W niedziele Wielkiego Postu w bazylice Bożego Miłosierdzia głosił je ks. Bogdan Nowak SDB.