6 czerwca w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie w poczet błogosławionych włączonych zostanie 9 salezjanów-męczenników, którzy zginęli w niemieckich nazistowskich obozach zagłady – Auschwitz i Dachau – w latach 1941-1942. Poznajmy ich.
Ks. Ignacy Antonowicz urodził się 14 lipca 1890 roku we Więcławicach, parafia Kowal w powiecie włocławskim, jako syn Jakuba i Jadwigi Valerius.
W 1901 roku wstąpił do salezjańskiego gimnazjum w Oświęcimiu, gdzie pozostał do 1905 roku. Należał do pierwszych wychowanków oświęcimskich. Według przekazu to on uratował Zakład Salezjański w Oświęcimiu przed upadkiem, wyciągając los z najwyższą nagrodą podczas loterii zorganizowanej przez ks. Franciszka Trawińskiego i oddając go salezjanom.
Formację nowicjacką odbył w Daszawie za czasów ks. Piotra Tirone. W sierpniu 1909 roku złożył śluby wieczyste we Włoszech, w Lanzo Torinese. Studia filozoficzne odbył w Rzymie, gdzie również doktoryzował się później z teologii na Uniwersytecie Gregoriańskim w latach 1912 – 1916. Na praktyce asystenckiej był w Studentacie Filozoficznym w Radnej i dwa lata w Lublianie. Został wyświęcony na kapłana 23 kwietnia 1916 roku w Rzymie przez bp. Capotostiego.
Po święceniach w latach 1916-1917 prowadził wykłady z dogmatyki w studentatach we Włoszech, w Foglizzo, a następnie w Cavaglii, do których uczęszczali także Polacy przebywający w Italii. Od 1919 roku pełnił obowiązki kapelana armii Hallera we Włoszech, Francji i w Polsce. W latach 1919-1920 był profesorem w Studentacie Filozoficznym w Krakowie, a potem znowu kapelanem wojsk polskich do roku 1921, kiedy to otrzymał krzyż walecznych. W latach 1923-1924 widzimy go jako profesora teologii w Oświęcimiu i redaktora „Pokłosia Salezjańskiego”. Następnie został katechetą Zakładu Oświęcimskiego, a później dyrektorem zakładu i gimnazjum salezjańskiego w Aleksandrowie. W kolejnych latach sprawował urząd dyrektora w Różanymstoku. 1 lipca 1934 roku został mianowany radcą Inspektorii Krakowskiej, funkcję tę pełnił do końca 1936 rok. W 1936 roku objął stanowisko dyrektora-rektora seminarium – Kolegium Teologicznego Niepokalanego Poczęcia w Krakowie.
Wzorowy w życiu zakonnym pod każdym względem, taktyczny pedagog, poszukiwany jako kierownik dusz w konfesjonale, wybitny jako profesor. Cieszył się ogólnym uznaniem. Uwięziony został, gdy wracał z posługi duchowej jako spowiednik sióstr zakonnych.
W tragicznym dniu 23 maja 1941 roku, w samą wigilię uroczystości Wspomożycielki Wiernych, podziela los kilkunastu salezjanów krakowskich. Jako dyrektor domu przy ul. Tynieckiej 39, został aresztowany i osadzony razem z innymi w więzieniu Montelupich w Krakowie. Tutaj błazeńskie procesy, ohydne bluźnierstwa i bestialskie pastwienie się nad zupełnie bezbronnymi i niewinnymi salezjanami wyczerpały i ks. Antonowicza. Po krótkim pobycie w więzieniu w Krakowie przewieziono go razem z innymi do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Wrócił po raz ostatni do miasta, w którym czterdzieści lat temu po raz pierwszy przekroczył próg salezjańskiego domu.
Dzień 27 czerwca 1941 roku zaczął się dla kilku salezjanów Golgotą – kopanie, przynaglanie do pośpiechu, bicie. Upał tego dnia był straszny, to jeszcze więcej odbierało siły, wyczerpywało. Nastąpiły dalsze tortury. Już czterech salezjanów zostało zamordowanych, a byli to księża: Jan Świerc, Ignacy Dobiasz, Franciszek Harazim, Kazimierz Wojciechowski. Zdawałoby się, że krwiożerczy Franz da spokój innym ofiarom, ale myliłby się ten, kto by tak sądził. Przyszła kolej na ks. Ignacego Antonowicza. Doznał on licznych obrażeń na całym ciele. Twarz miał wprost nie do poznania, spuchniętą i posiniaczoną od bicia. Długo trwały jego męczarnie. Nie zakończyły się jednak jego śmiercią, bo około godziny 16.00 zjawił się w pobliżu obozu komendant obozu, coś powiedział esesmanom i odjechał. Zaszło coś niespodziewanego. Po tej wizycie już tak nie bito, nie kopano, nie popędzano, a nawet rozeszła się wiadomość, że księża pozostali przy życiu mają być zwolnieni z karnej kompanii.
Praca tego dnia dobiegła końca. Wrócono do obozu i znowu nastał straszny apel. Ks. Konieczny został uderzony i stracił przytomność, a tymczasem dowódca karnej kompanii wywołał przed szeregi zupełnie wyczerpanego ks. Antonowicza, kazał padać na ziemię i powstawać bez końca. Wreszcie poszczuł psem, który zerwał z nieszczęśliwca płaty skóry i kawałki ciała. Nieprzytomnego księdza Ignacego odniesiono na „rewir”.
Ksiądz Ignacy Antonowicz zmarł 21 lipca 1941 roku w 51. roku życia, 34. roku ślubów zakonnych i 25. roku kapłaństwa. Nosił numer obozowy 17 371.
Ks. Ignacy Antonowicz jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 roku rozpoczął się drugi proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej. 24 maja 2011 roku w Pelplinie zakończył się etap diecezjalny, a wszystkie dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.
Positio zostało przekazane 21 lipca 2022 roku, a jego relatorem był o. Szczepan Tadeusz Praśkiewicz OCD. Postulatorem procesu jest ks. Pierluigi Cameroni SDB, postulator generalny ds. kanonizacji Rodziny Salezjańskiej, który współpracuje z dr Mariafrancescą Oggianu.
We wtorek, 28 marca 2023 roku konsultorzy historycy Dykasterii ds. Kanonizacyjnych wyrazili pozytywną opinię odnośnie do „Positio suppletiva super martyrio” ks. Jana Świerca i ośmiu towarzyszy, kapłanów Towarzystwa św. Franciszka Salezego, zamordowanych in odium fidei w niemieckich obozach zagłady w latach 1941-1942.
Papież Leon XIV 24 października 2025 roku nakazał opublikowanie Dekretu o męczeństwie i włączenie go do akt Dykasterii ds. Spraw Świętych.