STRONA GŁÓWNA / TEKSTY

TEKSTY

02-07 – Bł. Klary Szczęsnej, dziewicy
7 lutego
WSPOMNIENIE (DOWOLNE) BŁ. KLARY SZCZĘSNEJ, DZIEWICY

Klara Ludwika Szczęsna urodziła się 18 lipca 1863 roku w Cieszkach w diecezji płockiej. W 1885 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sług Jezusa. W 1894 roku została współzałożycielką i pierwszą przełożoną generalną Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, założonego przez św. Józefa Sebastiana Pelczara w Krakowie. Była silna wiarą, wrażliwa na głos Boga i zawsze gotowa na przyjęcie Jego woli, uważna i otwarta na potrzeby najbardziej potrzebujących, przede wszystkim dziewcząt i chorych. Pielęgnowała głębokie życie modlitwy, szczególnie czciła Najświętsze Serce Pana Jezusa. Dla wszystkich była przykładem życia w pokornej miłości do Boga i służby dla bliźnich. Zmarła w Krakowie 7 lutego 1916 roku.Msza wspólna o dziewicach.KOLEKTA
Miłosierny Boże, Ty napełniłeś błogosławioną Klarę, dziewicę, gorącą miłością Serca Twego umiłowanego Syna, aby poświęciła swoje życie ofiarnej i pokornej służbie najbardziej potrzebującym, + pozwól nam, za jej przykładem i wstawiennictwem, * abyśmy umiłowali Ciebie ponad wszystko i z miłością służyli braciom. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, + który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg przez wszystkie wieki wieków.
05-15 – Bł. Zofii Czeskiej, zakonnicy
15 maja
Wspomnienie (dowolne) bł. Zofii Czeskiej Maciejowskiej, dziewicy
Urodziła się w roku 1584. Mając 16 lat została wydana za mąż, a mając lat 22 pozostała bezdzietną wdową. Dalsze swoje życie poświęciła Bogu oraz ubogim i osieroconym dzieciom. Dla nich, w roku 1627, założyła we własnym domu w Krakowie szkołę oraz Zgromadzenie Sióstr Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny – Prezentek, które przyjęło jako swój charyzmat ideę wychowania i nauczania dzieci i młodzieży. Na ten cel przekazała wszystkie swoje dobra. Odznaczała się heroiczną miłością Boga i bliźniego, oraz głęboką wiarą, miłosierdziem wobec potrzebujących, męstwem i pokorą. Swoje życie duchowe oparła na kulcie Eucharystii i szczególnym nabożeństwie do Matki Bożej. Maryję w tajemnicy Ofiarowania wybrała też na patronkę założonej przez siebie szkoły oraz Zgromadzenia. Zmarła w opinii świętości 1 kwietnia 1650 roku i pochowana została w kościele mariackim w Krakowie. Beatyfikowana 9 czerwca 2013 roku. Przekazała Zgromadzeniu hasło: „Bogu i Matce Jego chwała” – by wszystko czynić na chwałę Boga i Matki Najświętszej.Teksty wspólne o świętych kobietach.KOLEKTA
Miłosierny Boże, Ty sprawiłeś, że błogosławiona Zofia troszcząc się o młodzież i o potrzebujących, żyła nieustannie w Twojej obecności, za jej wstawiennictwem udziel także nam łaski żywej wiary, abyśmy nieustannie mogli służyć Tobie w bliźnich. Przez naszego Pana.

GODZINA CZYTAŃ

II CZYTANIE
Z Listu Jubileuszowego kard. Karola Wojtyły z okazji 350-lecia szkoły Sióstr Prezentek w Krakowie, 21.11.1977. (P. Turwoń [red.], Karol Wojtyła – Jan Paweł II w historii Zgromadzenia Sióstr Prezen-tek, Kraków 2005, s. 39-40.)

Tajemnicę „Prezentacji” – Tej, która przedwiecznie została wybrana na Matkę Syna Bożego, liturgia Kościoła wspomina w dniu 21 listopa-da. W tajemnicy tej wyraża się świadomość powołania, odpowiedź na odwieczną miłość i wola całkowitego i bezwzględnego oddania się tej Miłości. Tajemnica ta stoi u początku całej świadomej drogi wewnętrz-nej Bogarodzicy, na której to drodze odsłaniały się stopniowo te wszystkie bogactwa Łaski, jakie od chwili poczęcia – Niepokalanego Poczęcia – stały się Jej udziałem. Wyraził to najzwięźlej Boży Wysłan-nik przy Zwiastowaniu, gdy powiedział do Niej: „Łaskiś pełna”.
Otóż tę właśnie tajemnicę „Prezentacji” wybrała Wasza Założyciel-ka Zofia Czeska z Maciejowskich, a wraz z nią całe Zgromadzenie, od początku, od 1627 roku, aby wokół niej ześrodkować całą swoją du-chowość, a także płynącą z tej duchowości działalność apostolską. Duchowość Sióstr Prezentek czyli stałe przeżycie tajemnicy „Prezenta-cji Maryi” wyraża się w świadomości odpowiadania na tę odwieczną Miłość, jaką Ojciec umiłował każdego z nas w swoim Synu. Odpowia-danie zaś samo oznacza zarówno kontemplację tej Bożej Miłości, czyli samej Bożej Rzeczywistości – bowiem Bóg jest Miłością /1J 4,16/ – jak też szukanie jej wyrazu w ludzkiej rzeczywistości, w ludzkim życiu, skoro miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świę-tego, który nam jest dany /Rz 5, 5/.
Ten ludzki wyraz, niejako ludzki odpowiednik dla tajemnicy „pre-zentacji Maryi”, Zgromadzenie Wasze znalazło i nadal znajduje w działalności wychowawczej. I słusznie. Jeśli się bowiem głęboko wniknie w tę tajemnicę jako Maryjną odpowiedź na odwieczną Miłość, wówczas rodzi się potrzeba podejmowania podobnej odpowiedzi nie tylko w sobie, w swym osobistym życiu, ale także i w drugich. Szcze-gólnie zaś ważne wydaje się, aby spotkać się tutaj z młodzieżą, tak jak wasze Zgromadzenie czyni to od 350 lat. Pomóc każdej młodej duszy przeżyć swoją własną tajemnicę „Prezentacji”, pomóc jej stanąć wobec Boga Żywego, który jest Miłością i ukształtować z tej świadomości życie jako odpowiedź na tę Miłość – to powołanie, któremu warto po-święcić siebie i wszystkie siły umysłu, woli i serca, ducha i ciała – po-święcić siebie całą. Właśnie tak widzę powołanie Sióstr Prezentek, wszystkich i każdej.

RESPONSORIUM   Por. Syr 24,10; por. Kol 1,10
W. W świętym Przybytku, * W Jego obecności zaczęłam pełnić świętą służbę.
K. Postępujmy w sposób godny Pana, w pełni Mu się podobając, wydając owoce wszelkich dobrych czynów i wzrastając przez głębsze poznanie Boga. W. W Jego obecności.

Modlitwa
Miłosierny Boże, Ty sprawiłeś, że błogosławiona Zofia troszcząc się o młodzież i o potrzebujących, żyła nieustannie w Twojej obecności, za jej wstawiennictwem udziel także nam łaski żywej wiary, abyśmy nieustannie mogli służyć Tobie w bliźnich. Przez naszego Pana.

06-20 – Bł. Władysława Bukowińskiego, prezbitera

20 czerwca
Bł. Władysława Bukowińskiego, prezbitera

Urodził się 22 grudnia 1904 roku w Berdyczowie. Po studiach pra-wa, nauk politycznych i teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, przyjął święcenia kapłańskie, 28 czerwca 1931 roku. Na własną prośbę, w sierpniu 1936 roku, przeniósł się do Łucka na Woły-niu. W styczniu 1945 roku został aresztowany i skazany na 10 lat w obozach pracy, między innymi w kopalni Dżezkazgan, w Kazachsta-nie. Rok po uwolnieniu (1954 r.), przyjął obywatelstwo rosyjskie, aby móc pracować duszpastersko w Kazachstanie. Ponownie aresztowany, 3 grudnia 1958 roku, skazany został na 3 lata łagrów. W sumie ponad 13 lat spędził w więzieniach i obozach pracy. Uwolniony, pozostał w Kazachstanie pełniąc posługę kapłańską wśród katolików różnych na-rodowości, odwiedzając ich w odległych miejscowościach. Wycień-czony skutkami więzień, zmarł 3 grudnia 1974 roku, w Karagandzie, gdzie został pochowany.

Teksty wspólne o pasterzach.

KOLEKTA
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty powierzyłeś błogosławionemu Władysławowi, prezbiterowi, misję pasterską w trudnych dla Kościoła czasach i obdarzyłeś go niewzruszoną wiarą i miłosierną miłością, spraw, za jego przyczyną i wstawiennictwem, abyśmy pozostali wierni Chrystusowi aż do śmierci. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Du-cha Świętego, Bóg. przez wszystkie wieki wieków.

GODZINA CZYTAŃ

II CZYTANIE
Z homilii bł. Władysława Bukowińskiego, prezbitera
(Homilia na Święto Zmartwychwstania Pańskiego, 1970:
Positio Super Vita Virtutibus et Fama Sanctitatis 2012, pp. 519-520)

Powinniśmy być pełni radości
Otóż, moi kochani, proszę pamiętać, że czym więcej się świat bawi, czym więcej ten świat tańczy, hałasuje, tym bardziej jest on smutny. Moi drodzy, ci, którzy tak troszkę się bawią, to jeszcze mogą znaleźć radość w światowych zabawach, ale ludzie bogaci, którzy ciągle bawią się i tańczą, to tak im to dokuczy, że są bardzo smutni. Bardzo nie-słusznie myślą ludzie biedniejsi, że jeśli ktoś jest bogaty to jest szczę-śliwszy. Bogactwo nie da szczęścia. Bogactwo daje bardzo często zu-pełną nudę.
Co daje szczęście, co daje radość? Wiara daje radość. Moi drodzy proszę wziąć pod uwagę, że nam Kościół przypomina co roku tę ra-dość wielkanocną radość, którą niesie nam Pan Jezus zmartwychwsta-ły. Mamy być pełni radości i mamy tę radość w całe społeczeństwo wnosić. Niech niewierzący przekonają się, że choć oni więcej od na-szych tańczą bawią się i inne rozrywki sobie wymyślają że jednak my jesteśmy szczęśliwsi od nich. Mamy radość wiary, mamy radość miło-ści. Moi kochani, my również nie zapominajmy o tym, my powinni-śmy wnosić w całe społeczeństwo owoc tej radości i także umiejętność chrześcijańskiego cierpienia. My powinniśmy wnosić nasze łzy, nasz żal za grzechy.
Moi kochani, my powinniśmy pamiętać jak nas upomina Kościół słowami pieśni wielkopostnej: „Wisi na krzyżu Pan Stwórca nieba, płakać za grzechy człowiecze potrzeba”. Modlimy się też w drugiej pieśni wielkopostnej: „Na koniec mu bok przebito, krew płynie z wodą obfito, my się dziś zalejmy Izami, Jezu, Jezu Chryste zmiłuj się nad nami”. To jest potrzebne i to jest potrzebne.
Powinniśmy wnosić w świat współczesny, który już nie chce pamię-tać o grzechach nasz żal, nasz ból, naszą pokutę za grzechy, nasze łzy za grzechy, za grzechy nie tylko własne, ale i za grzechy zwłaszcza w swojej rodzinie. Nie płaczcie nade Mną, ale płaczcie nad swoimi grze-chami i nad grzechami waszych dzieci. Przecież te słowa Pan Jezus niosący krzyż powiedział do niewiast jerozolimskich, które nad Nim płakały.
Te łzy pokuty, te łzy żalu za grzechy myśmy powinni wnosić w świat współczesny, ale nie same tylko łzy, nie sam tylko żal, powinni-śmy wnosić tę radość, którą Pan Jezus po przezwyciężeniu grzechu, śmierci i szatana przynosi nam. Z Nim mamy zwyciężać grzech, i na podstawie tego zwycięstwa, żyjąc czystą duszą żyjąc z tym samym Panem Jezusem, który przychodzi codziennie do naszych dusz w Ko-munii Świętej, my powinniśmy być głęboko radośni. Nawet jeżeli cier-pimy nie powinniśmy tracić tej wyższej radości, tej zwycięskiej radości Chrystusa Zmartwychwstałego.
Może dość cierpienia w domu, może łzy płyną może choroba, może jakiś niepokój, jakieś inne cierpienie – tak to zwykle jest, ale ponad tym wszystkim jest Zmartwychwstanie, jest oczekiwanie szczęścia w niebie, jest zaczątek życia zmartwychwstałego już tu na ziemi. Dlatego, moi kochani, czy jest spokojnie, czy są cierpienia, umiejmy radować się tą radością wesołego Alleluja: „Czy toń spokojna, czy huczą fale, gdy Ty swe dzieci w swej opiece masz, wznosimy modły dziś ku Twej chwale, boś Ty nam tarczą Boże Ojcze nasz”. Boś Ty nam zbawieniem Jezu Chryste, Panie nasz i Zbawicielu.

RESPONSORIUM Mt 5,11,12a,10
W. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. * Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie.
K. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. W. Cieszcie się i radujcie.

Modlitwa
Wszechmogący, wieczny Boże, Ty powierzyłeś błogosławionemu Władysławowi, prezbiterowi, misję pasterską w trudnych dla Kościoła czasach i obdarzyłeś go niewzruszoną wiarą i miłosierną miłością, spraw, za jego przyczyną i wstawiennictwem, abyśmy pozostali wierni Chrystusowi aż do śmierci. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Du-cha Świętego, Bóg. przez wszystkie wieki wieków.

ZOBACZ TAKŻE